Bericht Charlotte

Bericht Charlotte

In 2021 heb ik mijn maatje moeten laten inslapen, ook wel Mik, mijn hond. Hij was een kruising tussen een Rottweiler en een Bordeauxdog van 7 jaar oud en woog 49 kilogram.  

Bron: Charlotte, hond van Charlotte

Maandag, 16 augustus 2021, reed ik met mijn broertje naar mijn vaders huis. We hadden al zo’n voorgevoel wat er die dag zou gebeuren. We kwamen binnen in de woonkamer, Mik lag op de grond, maar hij had toch de kracht om op te staan en ons te groeten op zijn wankelende poten. Eenmaal toen we op de bank zaten en Mik, zoals gewoonlijk, tussen je benen ging zitten alleen dit keer liggend, vertelde mijn vader dat we om 16:30 een afspraak hadden bij de dierenarts om hem in te laten slapen.  

Bij de dierenarts aangekomen kregen we uitleg over hoe het proces zou gaan om Mik in te laten slapen. Ik mocht Mik zijn poot ondersteunen waar hij het infuus in kreeg. Eerst kreeg hij de eerste vloeistof toegediend zodat hij in slaap viel, vervolgens mocht ik Mik zijn hoofd ondersteunen op mijn schoot. Mama, papa, mijn broertje, mijn vriend en ik zeiden onze laatste worden tegen Mik en aaide hem over zijn lieve grote hoofd. Vervolgens kreeg hij de tweede vloeistof toegediend, die ervoor zorgde dat Mik kwam te overlijden. 

Ik kan met zekerheid zeggen dat dit één van de zwaarste dagen van mijn leven was. Ik was zo verdrietig, ik kan het bijna niet uitdrukken met woorden. De grond zakt onder je voeten vandaan, je voelt je machteloos. Nog steeds heb ik er veel moeite mee dat Mik niet meer bij mij is, we hadden hem van pups af aan, ik was destijds 14 jaar. Ik ben echt opgegroeid met hem.  

Bron: Charlotte, hond van Charlotte

Als ik voel dat ik emotioneel word door het gemis, dan heb ik geen zin om te huilen, want als ik eenmaal begin met huilen dan voel ik daadwerkelijk de pijn, alsof iemand me een stomp geeft in mijn maag. Het is zo intens dat verdriet. Toch weet ik dat het verstandig is om de tranen te laten lopen, met opkroppen schiet ik niets mee op. 

Praten over Mik vind ik fijn, dan heb ik het ook over het gemis, dat doe ik meestal met mijn moeder of mijn vriend. Ik weet dat zij mij begrijpen en ik voel mij veilig bij hen om mij kwetsbaar op te stellen. Bij andere die verder van mij afstaan vind ik het wel moeilijk om over het gemis te beginnen, vooral als ik weet dat zij geen huisdier hebben. Ik voel dan schaamte, omdat ik bang ben dat andere mensen mij een aansteller vinden, omdat ik zoveel geef om een hond.

Wil je meer lezen over je eigen verdriet van je overleden huisdier? Kijk dan op de website van LICG en lees hier meer over (https://www.licg.nl/overlijden-en-rouw/#:~:text=De%20periode%20na%20het%20overlijden,van%20uw%20huisdier%20te%20rouwen.).