Bericht Roos

Bericht Roos

Alweer bijna 3 jaar geleden ben ik mijn hondje Bo verloren. Bo was een meisjes Beagle. Ik noemde haar eigenlijk altijd Bootje. Normaal zijn Beagles heel erg eigenwijs en luisteren slecht, maar Bo was echt het tegenovergestelde hiervan. Ze luisterde super goed en kon zelf loslopen zonder lijn als we haar gingen uitlaten. Ik had haar zelfs allemaal trucjes geleerd, zoals rollen, zitten, liggen en pootje geven.  

Ik kreeg Bo toen ik een jaar of 6 was. Ze heeft dus alle periodes bij mij meegemaakt vanaf de basisschool tot en met de middelbare school. Bo was dan ook altijd een grote steun voor mij. Als ik thuiskwam kon ik haar uitlaten, ik kon met haar knuffelen of ik ging met haar spelen buiten met haar lievelingstennisbal.  

Bron: Roos, hond van Roos

In maart 3 jaar geleden werd Bo heel erg ziek. Ze werd steeds zwakker, wilde niks meer eten, ze werd super mager en ze was alleen maar aan het slapen. Wij merkten dit in mijn gezin allemaal op en schrokken natuurlijk heel erg. Met de dag werd dit namelijk erger.  

Op een gegeven moment hebben we allemaal onderzoekjes laten doen bij de dierenarts. We moesten onder andere bloed laten prikken zodat ze het zouden controleren. Uit die uitslag bleek dat er inderdaad iets niet goed was met Bo. 

Bo bleek nierfalen te hebben. Dat schijnt bij Beagles vaker voor te komen. Haar nieren bleken al zo slecht te zijn, dat het niet meer te redden viel. Ze hebben nog geprobeerd haar te helpen bij het dierenziekenhuis. Wij moesten toen wachten tot we gebeld werden met de uitslag. Dit was een van de spannendste momenten in mijn leven, omdat ik super bang was om Bo te verliezen.  

Toen ging de telefoon. We werden gebeld door de dierenarts. Helaas heel slecht nieuws. Bo zou het niet gaan redden, dus we kregen de keuze om haar in te laten slapen of ze zou vanzelf overlijden. Wij wilden haar niet langer laten lijden, dus besloten we om haar in te laten slapen.  

Bij het inslapen ben ik zelf bij geweest. Ik heb haar in mijn armen gehad. Dat moment vergeet ik nooit meer. Als ik er nog wel eens aan terugdenk word ik er soms nog steeds verdrietig van. Ik denk natuurlijk heel vaak nog aan alle mooie momenten met Bo. Ik heb dan ook een fotoboek van haar gemaakt met alle foto’s van mij en haar samen en van haar alleen. Bo is uiteindelijk 10 jaar geworden.

Gelukkig heb ik nu nog steeds wel een hele lieve andere hond. Dit is een meisje en ze heet Bailey. Bailey is opgegroeid samen met Bo. Ze is altijd een stukje jonger dan Bo geweest, op dit moment is ze 9. Bailey is een kruising tussen een Beagle en een Labrador. Zij heeft mij ook heel erg door de zware periode met het verlies van Bo meegeholpen.  

Bron: Roos, hond van Roos

Wil je meer informatie over het rouwen over je overleden hond? Kijk dan op de website van AniCura (https://www.anicura.nl/over-huisdieren/hond/kennisbank/rouwen/).